Utworzenie Wspólnego Rynku było ważnym krokiem na drodze do jedności europejskiej, ale w następnych dziesięcioleciach pojawiło się wiele przeszkód, spowalniających proces zjednoczeniowy. Najistotniej¬sze było stanowisko Francji. Mimo że generał de Gaulle nie był wrogiem europejskiej jedności, wolał jednak stworzyć rodzaj strefy współpracy francusko-niemieckiej i przeciwstawiał się wtrącaniu do życia swojego narodu organów EWG. Dostrzegał w nich wiele wpływów amerykań¬skich i to był główny powód, dla którego dwukrotnie, w 1963 i 1966 r., sprzeciwił się wstąpieniu Wielkiej Brytanii do EWG, mimo że była ona już podówczas zwolenniczką idei europejskiej jedności. Dopiero 1 stycznia 1973 r. (wstąpienie Wielkiej Brytanii, Danii i Ir¬landii do EWG) „Europa sześciu" stała się „Europą dziewięciu", a na¬stępnie, w 1980 r., po przystąpieniu Grecji, „Europą dziesięciu", by w 1986 r., po przystąpieniu do EWG Hiszpanii i Portugalii, zostać „Euro¬pą dwunastu". W marcu 1973 r. wprowadzono płynny kurs walut EWG, tym samym kładąc kres systemowi sztywnych walut, ustalonym w Bretton Woods.
